The Road Not Taken - Veronika Pot

The Road Not Taken - Veronika Pot
inleiding door Saskia De Coster

Op een zondagochtend ging ik naar Veronika Pot

Om naar haar werk te kijken

Alles loopt fout, zei ze toen ik aankwam in het bos waar ze woont.

Er was migraine, gebroken glas, techniek die niet meewerkte.

Alles loopt fout, lachte ze 

Ik lachte mee

Alles wat fout loopt

Heeft een grote aantrekkingskracht

 

De titel van mijn tentoonstelling, zei Veronika, als die er ooit komt, is: the road not taken

Het is een fout 

Want alles loopt fout

 

The road not taken - de weg die je niet genomen hebt

De weg die je enkel kan zien

Als je omkijkt 

Iedereen heeft zo een weg

Sommigen een paar wegen

Sommigen een volledig uitgebouwd wegennetwerk

Anderen hebben een rechte baan gevolgd

Dat zijn robotten, denk ik

 

Veronika en ik stonden in het bos, tussen woekerende planten 

Op een zondagochtend na een feest

Er was gebroken glas en 

Een pad vol modder en

Een baan die doodliep

En alles dat fout liep

En verder achter ons veel keurige straten in Brasschaat

 

Als je omkijkt

Weet je dat het weg is,

Dat het een weg is die je niet genomen hebt

Misschien was hij makkelijker, misschien was hij beter, misschien liep hij dood maar had je hem toch willen inslaan

Uit al die misschien-en

Ontstaat misschien een nieuwe weg misschien een nieuw begin misschien

Als je niet struikelt over de misschienen 

 

We gingen door de modder naar haar atelier

Het is een chaos, waarschuwde Veronika, de poortwachter

Ik mocht binnen in haar rijk

En ik zag

Een chaos

Ik ben nog aan alles bezig, zei ze en ze scharrelde rond in haar thuis

Haar werken stonden, lagen, hingen, weerloos op hun rug, wankelend, tussen rommel, 

Opeengeperst in een kamertje, zoals gedachten door elkaar wemelend in een hoofd

 

Ik zag iets ontstaan wat de fotografe

Lachend op een zondagochtend

‘fake optimisme’ noemde

Je kan niet vluchten 

naar een beschaafd Arcadie 

Niet naar een eeuwigdurende utopie of orgie

Maar je kan ook niet zomaar in de grond vastgemetseld staan en jezelf wijsmaken dat je leeft

Je kan wél een fake optimist worden

Je kan er een laag bovenop gieten

Een filter zonder Instagram 

een filter kan wonderen doen

En een snapshot van een hoek van de wereld

In lichtelaaie zetten

Want alles loopt fout

Een fout is een filter

 

En op die zondagochtend in de chaos van de fotografe

Was het me duidelijk

Dat we leven van fouten

Er is geen afgewerkt verhaal

Geen verhaal dat op voorhand is gemaakt

Geen pil om te slikken

Geen robot met een knop om in te drukken 

En hij gehoorzaamt aan je wensen

Er is wel een manier om jezelf op de hielen te zitten 

Een weg te kiezen en te zeggen: dit gaan we maar eens proberen

Een poging om fake goedgemutst door het woud van het leven te gaan

En te doen alsof je een vrolijke kabouter of kabouterin bent

 

Er is een fout die de kans geeft dat het goed komt

Dat je in het midden van het woud

Kan stilstaan en adem happen

Een kind dat buiten de lijntjes kleurt

Tekent soms nieuwe lijntjes rond de lijntjes

En zo zijn er steeds meer lijntjes 

 

We gingen terug naar die keuken in het bos op zondagochtend

Een oranje botsbal lag in een fruitschaal

Een sinaasappel uit oranje gekleurde marsepein lag ernaast

Een jongen nam een hap uit de botsbal

En liet de marsepeinen sinaasappel

De hele kamer rond stuiteren

 

Op die zondagochtend in een keuken in een bos was het duidelijk:

Alles loopt fout en je lacht

Alsof het allemaal zo vrolijk is, zo lekker opgelost

 

En nu, Veronika, wil ik emigreren

Naar een land van duizend fouten en duizend wegen

Of naar een veel te klein kamertje met roads not taken

 

 

Saskia De Coster

December 2019

 


Emmaus
PC Bethanië
elimart